Mavi naylon çadırımız rüzgâr esintisiyle ayaza tutarak sallanıyor. Yavaş yavaş 06.00 gibi kalkıyorum ki benden önce kalkmış gülümseyen üç çift göz görüyorum. Güneşi istiyoruz ısıtsın kemiklerimizi öğlen yakıcılığını bilerek. Şu can güneş olmalı.

Saat sekiz gibi sarı saçlarıyla genç bir kızın “gençler kimse yok mu” seslenişine dışarı bakıyoruz. Çay ve şeker getirmiş teşekkür ediyoruz. Saat 09.00’da yine bir kadın yanında 13 yaşlarında çocuğu ile çay ve şekerleriyle geliyor eşinin selamlarını getiriyor sıcacık. Daha once de bizi ziyarete gelip çay su ve şeker getiren Derya kardeşimiz eşiyle birlikte aynı ihtiyaçlarımızın olduğunu düşünerek bir sürü poşet ve suyla geliyor. Süreci anlatıyoruz “kalbim sizinle” diyor. Zaza gülüşünü bırakarak gidiyorlar.

Araçla veya yaya olarak sürekli gözleniyoruz. Saatte kaç kez geçiyorlar saymakta zorlanıyoruz.

Yaşlı bir amcamız çadırımızı ziyaret ediyor. Çok dertli. “Dersim zulmün hep merkezi oldu hala da devam ediyor” diyor. Oldukça bilinçli ve bilgili anlatıyor çayını yudumlarken. Birkaç sene önce vefat eden Dersim 38’ i yaşayan Emine Kaya “zinge topal” Topal Emine diğer adıyla onun anılarını anlatıyor. Merkezi Demirkapı bölgesinde bütün halkı, genç, yaşlı, çocuk kimseyi ayırmadan sıraya dizip kurşuna diziyorlar. Topal Emine bacağından ve kolundan yaralanıyor, ölülerin altında kalarak 4 gün kıpırdamadan katliamdan kurtuluyor. Askerler insanları taradıktan sonra kontrolde ederlermiş ölüp ölmediğine bakarak. Henüz emzirme döneminde olan bir çocuk ölülerin arasından sürünerek annesinin göğsünü arayıp bulur. Süt için annesinin göğsüne gömülen çocuğu komutan fark eder ve çocuğun kafasına tek el ateş eder. “Bunu görmüşse bu çocuk ilerde başımıza bela olmasın” der. Topal Emine gözyaşları arasında çaresizce tanık olur. Gözyaşları içine akar ölene kadar unutmaz bu olayı. Kendi ailesinden kurtulan olmadığı için ömrünün sonuna kadar bir orda bir burada Dersim halkının dayanışması ile yaşar. Linge topal’ı, Emine’nin hikâyesi yürekte nefes düğümletiyor. Koyu kahverengi bir namlu dönüyor gözlerime sevgisiz tehdit ediyor. Berdan’ı çalıyoruz çeker miyim gözlerimi senden korkak ölüm.

Beyoğlu Emekli Sen’den Nebahat Albayrak arıyor. Kocaman bir aile olduğumuzu o da vurguluyor. “Dünyanın neresinde olursak olalım” diyor. Sefgan, annesi ve yanlarında 2 tane abla selam veriyorlar. Koyu bir zazaca sohbeti başlıyor aramızda. Sıcacık samimi onlara şeker ikram edip şekerlerini alıyoruz.

Annemin hüzün kokan yanaklarını öpüp yatağa yolluyoruz. Çeçen bir kahkaha makinesi gibi damla’cıklara şen kahkahalar attırıyor.

23 HAZİRAN 2011

ALİ YILDIZ’ın abisi HÜSNÜ YILDIZ

Tel: 0533 300 96 07

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir

Ana sayfa