Akşam 21.00'de çadıra geldiğimizde çadır her zamanki gibi kalabalıktı. Mahallemizdeki ailelerimiz, abilerimiz yine bizi yalnız bırakmamışlardı. Çadırın da son günleri ya, mahalle halkı da ister istemez boşluk olacaktır diye düşünüyor. Alıştılar onlar da. 83 günde o kadar çok şey paylaştık ki, insanlar çocuklarını, evlerini, ailelerini emanet ediyorlardı. Orada oluşumuz daha bir güven veriyordu onlara.

Açlık grevinde 2 kişiyiz, İdil ve gençlik olarak buradayız. Gece burada kalmak için Çağlayan'dan arkadaşlar geldiler. Arkadaşlardan biri şakayla karışık “o kadar buraya geliyoruz, kalıyoruz, neden bizi anlatmıyorlar” dedi. Okmeydanı'ndan iki abimiz çadırımızı ziyarete geldiler. Dedik ya son günler ya insanlar sürekli geliyorlar. Saat 23.00’da mahallemizde oturan ailemiz kendisinin bilgisayarını getirerek toplu şekilde filim izledik gece saat 01.00 kadar çadırımız kalabalık ve sohbetin bol olduğu dolu dolu bir gün geçirdik.

Ana sayfa